کاش می شدماه راازشب خرید

لحظه ی لبخندراقلنامه کرد

اشکهای ابررا دزدید و برد

دوستی باهستی پروانه کرد

کاش میشد من کمی شاعرشوم

تاخدا در قلب من پیدا شود

غصه هایم را بگیرد سنگ صبر

بانگ شادی در دلم آواشود

من نخندیدم ولی لبخند را

بارها درآرزو ها خواستم

این توقع نیست باورکن خدا

من به لبخندی تورا می خواستم

سهم من این است اما چاره چیست؟

بغض دربان سکوت و درد شد

سهم من اینجا بغیر از اشک وآه

خنده ی این میله های سردشد

غصه های این پرنده آهنیست

کاش می شددرقفس پرواز کرد

یاببینم قامتی مهتاب پوش

آمد ودرب قفس را بازکرد

   اگر به شعر من نظر بدید لطف کردید