سیاه کور...
به آسمان نگاه کن
می شنوی ستاره را؟
خروش ابر پنبه پوش
در اوج بیکرانه را
ببوس روی اشک را
به روی گونه ی درخت
وناز لاله را بکش
که خفته در ترانه تخت
به پنجره سلام کن
که بادلش یکی شوی
و کاغذی بنفش باش
که باد بادکی شوی
تمام صبح مال تو
گل و درخت و روشنی
و آفتاب معجزه
پرنده های دیدنی
ولی ببین طلوع شب
که می رسد زراه دور
چه قدر سرد و روسیاست
سیاه شب....سیاه کور
بیا تو ماه قصه باش
در این غروب بی کران
به قلب قصه رحم کن
کنار زندگی بمان
******************************************
